BenZoTerug

En toen was er…

  • Ballonnen

    In alle rust te zweven over het landschap, gedragen door een mandje en voortbewogen door de wind. Het lijkt mij de beste manier voor een ander perspectief. Op gelijke hoogte met een V van ganzen, even meegedragen op hun pad. Als miniaturen onder ons, als automaten die niet anders kunnen, dan hun programma afdraaien. Daar rijdt de ijscoman die met zijn melodietje, aan de kinderen zijn aanwezigheid verraadt. De fietsers die zich uitlaten rijden van de heuvel naar beneden en het terras dat wordt opgeruimd na een drukke dag. Zo bekijken wij hier de beslommeringen van de mensen dáár beneden.


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , ,

  • Werkelijkheid van taal

    Lieke Marsman - de dichter en de duivel Arthur Rimbaud - Gedichten, een seizoen in de hel, Illuminations

    In de schaduw wacht een wereld van witte bladzijde en zwarte letters. Een gevecht tussen gedachten en de omschrijving daarvan. Of beter nog het idee en de gevoelens die ons mee voeren naar een andere wereld. Of ons als lezer een spiegel voorhoudt over in welke wereld we eigenlijk bestaan. Van gedichten naar brieven en via proza terug naar poëzie. Bezoeken we zijn vroege gedachten in verzen die bijna kinderlijk eenvoudig zijn tot overweldigende beelden die een indruk geven van de belevingswereld van de poëet. Van prachtig mooi tot gruwelijke exemplarisch voor de wereld waarin wij tot nu toe bestaan. 


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , , ,

  • Een Nieuw Geluid

    Tussen het fluiten van de vogels en ruisende bladeren klonk opeens geluid dat me aan het twijfelen bracht. Niet dat het ongewoon was of onwerkelijk. Het was eigenlijk de normaalste zaak van de wereld. Het vallen van planken, het ringende geluid van een cirkelzaag. Werk-geluiden. Het geluid van draaiende motoren van grote machines en mannenstemmen die overleggen hoe en wat te doen. De twijfel kwam omdat het mij nog niet eerder opgevallen was. Het leek alsof de vakantie opeens over was. De wereld weer opstartte en het werk opnieuw werd opgepakt. Had ik het de afgelopen dagen echt niet gehoord? 


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , ,

  • Kamikaze 

    Er is een ander licht tussen de bomen. Bladeren tekenen zich af op de daaronder hangende. Er valt genoeg licht verder naar beneden dat  zorgt voor een groene gloed. De bruine boomstammen, takken en bladeren, de varens en mossen. Het geeft  ontspanning zonder dat het zich aan je opdringt. Rondkijkend tussen de stammen en de gloed in mij opneemend, klapwiekt een duif tussen de takken door. Hij  strijkt neer op een takje maar onderschat zijn eigen gewicht en welk gewicht de tak kan dragen. Een hoop gefladder en vallende bladeren volgen.  Totdat de duif onhandig op de grond terecht komt.


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , , ,

  • Regen?

    Het lijkt altijd tekort. Of we nu elke dag de plantjes water geven of niet, het verdampen gaat sneller dan het water in de grond opgenomen kan worden. We doen ons best. Maar nu trekken de wolken samen, er lijkt hemels water op komst. We zijn eerder verleid door ijdele hoop. De wind is aangetrokken en blaast de donkergrijze wolken over het landschap. De zon is verdwenen achter luchtwater dat lijkt te willen vallen. Boven mij klinkt een tik op het metalen dak van de overkapping. Het gaat beginnen! De afkoeling is onderweg! 

    Maar waait te snel over ons heen. 


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , , , ,

  • De postbode

    We zijn hier  nog maar drie of vier dagen. Misschien is het de routine die zelfs hier zijn pad heeft gevonden. Elke ochtend als ik opsta laat ik de hond uit, zwaai naar het oude vrouwtje achter het veel te volle raam en groet de postbode. De tweede dag was ik al Bart voor hem, zijn naam is Jean. Hij heeft een zwarte labrador, twee kinderen en is getrouwd. Hij woont in het huis waar hij is opgegroeid; twee dorpjes verderop.  Het zijn maar kleine gesprekjes, in kreupel Frans, die maken dat ik het gevoel heb hier thuis te zijn. 


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , ,

  • Schrik

    In de schaduw ligt de hond op het gras.  Een koolwitje fladdert door de tuin alsof het haar werk is elke millimeter te bestuderen. De hond volg de vlinder met haar ogen, alleen als het nodig is verlegt ze haar kop. Het is veel te warm om te bewegen. Wanneer de vlinder iets onverwachts doet schieten haar wenkbrauwen omhoog. Als de vlinder recht op haar afvliegt kan zij niet langer haar kop laten liggen. Dan waagt de vlinder het ook nog op haar neus te gaan zitten. Ze houd haar kop schuin, snuift  en slaat verontwaardigt haar poot langs haar snuit.


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , , , ,

  • Hand

    Ik knipperde met mijn ogen. Had ik het wel goed gezien? Over de rand van die stoel voor het huis kwamen twee vingers. Groot en puntig, alsof zij zich vast hielden. Ik had de hand niet gezien toen ik de hond ging uitlaten. Maar het leken echt vingers over de leuning. Achter mij tikte de nagels van de hond door het nog stille huis. Het kwam allemaal wat grimmig over. Later kwam drukte van de rest van alle mensen.  De stilte gaf het allemaal een nog engere stemming. Ik stapte naar het raam en zag ik het: een opgekruld blad.


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , ,

  • Zwaard (een perspectief)

    Ik lag hier maar in een glazen kast.  Te kijk voor eenieder die mij wilde zien. Wat voornamelijk de kinderen en stiekem de vaders waren. Er zit een lust in de blikken van de vaders. Een lust om mij op te pakken en daadwerkelijk, eindelijk ridder te kunnen zijn. Nou zijn is te veel van het goede; te spelen. Maar zij zijn volwassen en dat is onbetamelijk. De moeders staan onaangedaan voor het glas waarin ik mij bevind. De jongens en meisjes zijn de helden;  redden hun prins of prinses. Het is maar net hoe en bij wie het past.


    Ben zo terug – Bart

    , , , , , , , , , ,

  • Migraine in slaap

    Het gezicht vertrokken tot een grimas. Een zachte kreun en abrupte stoot adem schokte het lichaam. De schouders verzetten zich tegen de beweging. Opnieuw vertrekt het gezicht. Alsof het lichaam probeert iets te ontwijken krimpt het ineen. Het hoofd verdwijnt onder de dekens. Een hoopje opgerolde, ingetrokken ledematen. Het lijkt zich losser op het matras te laten rusten. Behalve het hoofd, alsof het een los onderdeel is. Dan ontworsteld het hoofd zich van de dekens en gooit zich in de nek achterover met de mond open als een verstomde schreeuw.  

    Tenminste dat denk ik, want ik lag nog te slapen.


    Ben zo terug – Bart  

    , , , , , , , , ,