BenZoTerug

En toen was er…

Tag: Korteverhalen

  • Landziekte

    Landziekte

    Het duurde even voor ik in de gaten had wat er precies aan de hand was. Bij het ontwaken overspoelde het mij als een golf die probeerde mijn lichaam onder water gedrukt te houden. Melancholie, verlangen hielden mij nog even op mijn matras gevangen. Het kwam in die zelfde golven, ze maakte mij misselijk. Een onverklaarbaar verdriet dat half onder de oppervlakte blijft hangen. Niet om iets grijpbaars. Ik had wel kunnen bedenken wat het was, had alleen even niet opgelet. En dus pas toen ik mijn broodje aan het eten was, overviel het mij opnieuw. 

    Ik wilde naar huis! 


    Ben zo terug – Bart

  • Dromen

    Dromen

    A Star-Formation Laboratory
    A Star-Formation Laboratory by NASA Goddard Photo and Video is licensed under CC-BY 2.0

    Een nevelachtige wolk van beelden uit de dag aangevuld door fantasie word als een werkelijkheid. Zonder dat ik daar maar iets aan doe. Appels zo groot als huizen vallen met doffe ploffen op het gras. Ik weet niet of ik klein ben of de appels juist heel groot.  Maar de mieren zijn hun gewone grote. Zo staand tussen die appelen veranderd de zon in de maan. Iets te snel. De lucht gaat van helder blauw naar bijna zwart en de sterren worden zichtbaar. Ze vliegen om mij heen als kleine raampjes, waardoor ik uit zicht heb op de normale wereld. 


    Ben zo terug – Bart

  • Ballonnen

    Ballonnen

    In alle rust te zweven over het landschap, gedragen door een mandje en voortbewogen door de wind. Het lijkt mij de beste manier voor een ander perspectief. Op gelijke hoogte met een V van ganzen, even meegedragen op hun pad. Als miniaturen onder ons, als automaten die niet anders kunnen, dan hun programma afdraaien. Daar rijdt de ijscoman die met zijn melodietje, aan de kinderen zijn aanwezigheid verraadt. De fietsers die zich uitlaten rijden van de heuvel naar beneden en het terras dat wordt opgeruimd na een drukke dag. Zo bekijken wij hier de beslommeringen van de mensen dáár beneden.


    Ben zo terug – Bart

  • Een Nieuw Geluid

    Een Nieuw Geluid

    Tussen het fluiten van de vogels en ruisende bladeren klonk opeens geluid dat me aan het twijfelen bracht. Niet dat het ongewoon was of onwerkelijk. Het was eigenlijk de normaalste zaak van de wereld. Het vallen van planken, het ringende geluid van een cirkelzaag. Werk-geluiden. Het geluid van draaiende motoren van grote machines en mannenstemmen die overleggen hoe en wat te doen. De twijfel kwam omdat het mij nog niet eerder opgevallen was. Het leek alsof de vakantie opeens over was. De wereld weer opstartte en het werk opnieuw werd opgepakt. Had ik het de afgelopen dagen echt niet gehoord? 


    Ben zo terug – Bart

  • De postbode

    De postbode

    We zijn hier  nog maar drie of vier dagen. Misschien is het de routine die zelfs hier zijn pad heeft gevonden. Elke ochtend als ik opsta laat ik de hond uit, zwaai naar het oude vrouwtje achter het veel te volle raam en groet de postbode. De tweede dag was ik al Bart voor hem, zijn naam is Jean. Hij heeft een zwarte labrador, twee kinderen en is getrouwd. Hij woont in het huis waar hij is opgegroeid; twee dorpjes verderop.  Het zijn maar kleine gesprekjes, in kreupel Frans, die maken dat ik het gevoel heb hier thuis te zijn. 


    Ben zo terug – Bart

  • Schrik

    Schrik

    In de schaduw ligt de hond op het gras.  Een koolwitje fladdert door de tuin alsof het haar werk is elke millimeter te bestuderen. De hond volg de vlinder met haar ogen, alleen als het nodig is verlegt ze haar kop. Het is veel te warm om te bewegen. Wanneer de vlinder iets onverwachts doet schieten haar wenkbrauwen omhoog. Als de vlinder recht op haar afvliegt kan zij niet langer haar kop laten liggen. Dan waagt de vlinder het ook nog op haar neus te gaan zitten. Ze houd haar kop schuin, snuift  en slaat verontwaardigt haar poot langs haar snuit.


    Ben zo terug – Bart

  • Hand

    Hand

    Ik knipperde met mijn ogen. Had ik het wel goed gezien? Over de rand van die stoel voor het huis kwamen twee vingers. Groot en puntig, alsof zij zich vast hielden. Ik had de hand niet gezien toen ik de hond ging uitlaten. Maar het leken echt vingers over de leuning. Achter mij tikte de nagels van de hond door het nog stille huis. Het kwam allemaal wat grimmig over. Later kwam drukte van de rest van alle mensen.  De stilte gaf het allemaal een nog engere stemming. Ik stapte naar het raam en zag ik het: een opgekruld blad.


    Ben zo terug – Bart

  • Migraine in slaap

    Migraine in slaap

    Het gezicht vertrokken tot een grimas. Een zachte kreun en abrupte stoot adem schokte het lichaam. De schouders verzetten zich tegen de beweging. Opnieuw vertrekt het gezicht. Alsof het lichaam probeert iets te ontwijken krimpt het ineen. Het hoofd verdwijnt onder de dekens. Een hoopje opgerolde, ingetrokken ledematen. Het lijkt zich losser op het matras te laten rusten. Behalve het hoofd, alsof het een los onderdeel is. Dan ontworsteld het hoofd zich van de dekens en gooit zich in de nek achterover met de mond open als een verstomde schreeuw.  

    Tenminste dat denk ik, want ik lag nog te slapen.


    Ben zo terug – Bart  

  • Verloren

    Verloren

    Onzeker zette ik mijn voet op een even pad. Ik kon de stenen door de zool van mijn schoenen voelen. Het leek het meest op afgesleten stenen in een oude stad. Kinderkopjes in het bos? Het donker hield ze uit mijn zicht. Het gaf in ieder geval een wat stabielere voeting. Een rank haakte zich vast in mijn shirt, het leek mij bij zich te willen houden. Als ik mij aan de weerhaakjes heb ontworsteld en verder stap word ik door blaadjes in mijn gezicht geslagen. Ik knipper…

    Zo strompelde ik vantussen de letters in zwart op het wit papier.


    Ben zo terug – Bart

  • Verduistering

    Verduistering

    Zo was het licht en zonder dat de zon onder ging schemerde het. Eigenlijk had ik het eerst niet zo erg in de gaten. Ik had mij ter afkoeling verscholen tussen de naaldbomen. Zij hielden iets van de koelte en het donker van de nacht vast. Dat was ook de reden dat ik het niet in de gaten had gehad. Het was hier aangenamer dan in de openlucht. Het zou een korte wandeling in de schaduw worden. Een klein gaatje tussen de dennennaalden liet één enkele zonnestraal door. Op de grond werd een ronde stip geprojecteerd met een hapje eruit. 


    Ben zo terug – Bart