Ik lag hier maar in een glazen kast.  Te kijk voor eenieder die mij wilde zien. Wat voornamelijk de kinderen en stiekem de vaders waren. Er zit een lust in de blikken van de vaders. Een lust om mij op te pakken en daadwerkelijk, eindelijk ridder te kunnen zijn. Nou zijn is te veel van het goede; te spelen. Maar zij zijn volwassen en dat is onbetamelijk. De moeders staan onaangedaan voor het glas waarin ik mij bevind. De jongens en meisjes zijn de helden;  redden hun prins of prinses. Het is maar net hoe en bij wie het past.

Ben zo terug – Bart