Het lijkt altijd tekort. Of we nu elke dag de plantjes water geven of niet, het verdampen gaat sneller dan het water in de grond opgenomen kan worden. We doen ons best. Maar nu trekken de wolken samen, er lijkt hemels water op komst. We zijn eerder verleid door ijdele hoop. De wind is aangetrokken en blaast de donkergrijze wolken over het landschap. De zon is verdwenen achter luchtwater dat lijkt te willen vallen. Boven mij klinkt een tik op het metalen dak van de overkapping. Het gaat beginnen! De afkoeling is onderweg! 

Maar waait te snel over ons heen. 

Ben zo terug – Bart