Het zwart van de hemel en witte lichten dalen neer, evenals de rust van het late of vroege uur. Ergens verderop klinkt het zacht klateren van een stroom water dat op stenen valt. Een licht, lijkt zich door de onbewolkte hemel te bewegen. Heen en weer. Hoe dichterbij het komt, des te meer het zichzelf lijkt vorm te geven. Ik was gevallen… de hemel in. En opeens bevond ik mij op bekend terrein. Een klein balkon. Het licht van de volle maan leek alle kleuren van de wereld te ontnemen. Een streek, zoals er witte verf op een zwart doek geschilderd is, zo volgde de streek het witte licht. Naar links en dan weer naar rechts. Als een metronoom, gelijk, ritmisch zonder afwijking. Het voelde opeens dat het witte licht zo dichtbij was, dat ik het kon aanraken. Het moet uren geduurd hebben, de maan was al achter de huizen gedoken en alles was in schaduw gehuld. Nu pas kon ik echt onderscheiden wat het was. Een vis, zwemmend door de donkere nachtlucht.

De schaduw had niet alleen alles in donker gehuld, het verdween. De tegels rondom mij, waar ik zo vast op had gestaan, verdwenen in het zwart. De vis was twee keer zo groot als ik. Hij had zijn rug naar mij toe gedraaid en met zijn vin gebaarde hij mij op zijn rug te klimmen. De schubben van zilverwit waren glad, maar warm en zacht. Op zijn rug zittend zag ik de laatste tegel verdwijnen. Niets dan zwart, was er om mij en de vis heen. En toen zwom de vis het maanlicht in. De schubben glinsterde in het licht. De lucht was fris, alsof we buiten door een lichte mist zwommen. Hoger de hemel, in langs de sterren en met een duik het water in. Steeds achtervolgde het zwarte silhouet ons. Opnieuw de ruimte door, langs wolken van gassen, die in veel kleurige woestheid de ontploffingen van sterren verraadde. Terwijl een orka in een boog boven het water sprong, zwom de vis onder die boog door. Spetters op mijn huid… Een grote, platgedrukte snuit van de bulldog, die mijn gezicht met grote likken had willen wekken. Dat was gelukt!

Ben zo terug – Bart