1 Het was op het moment dat ik opkeek, dat een pluisje van een paardenbloem langs mij zweefde. Het was warm buiten en de ramen van mijn appartement stonden open. ‘Onzin’ zei ik terwijl ik mijn laptop dichtsloeg. Ik was vijfenveertig geworden en het was tijd om mijzelf een nieuw personage aan te meten, mopperend en negatief dat is een nieuwe weg, die ik nog nooit bewandeld heb, dacht ik bij mijzelf. Maar na een minuut of twee was ik er klaar mee, dat is het niet ik blijf nog wel even wie ik ben. De boodschappen voor vanmiddag moesten nog worden gedaan en de plicht riep, schreeuwde!
2 Hij had die middag door de stad geslenterd en het rolletje volgeschoten met stille foto’s van een park, kerk en luide foto’s verstild. Op de hoek van zijn straat zat een kleine fotozaak die nog zelf ontwikkelde. Het zou een dag duren voor hij de foto’s kreeg te zien. Dat was de spanning die het ontwikkelen van de foto’s met zich meebracht, een tijdelijk moment dat tijd nam om opnieuw aanschouwd te worden. Maar nog meer was hij nieuwsgierig naar de foto’s die al genomen waren, in het vorige leven van de camera. Hij had bij het inleveren van het rolletje voor ontwikkelen ook twee nieuwe rolletjes meegenomen; één zwart/wit en een kleuren-film. Op aanraden van de verkoper met een “grovere korrel”, wat dat dan ook mocht betekenen.
3 De man zat nog steeds naar haar te staren. Ongegeneerd! Ze wilde weg, ontsnappen aan deze voyeuristische, geobserveerde naaktheid, die door haar eigen emoties nog sterker voelde. Verderop stond iemand op van een enkele stoel. Snel vluchte ze naar die privé plaats in de openbaarheid van de coupe. Ze had de foto van Stephen nog in haar hand. Het had haar altijd verward dat haar oma de foto van haar opa streelde, als oma ernaar keek. Nu kon zij diezelfde handeling bijna niet onderdrukken. Het was nog de enige manier waarop zij Stephens gezicht kon strelen.
1 Het bericht liep nog door mijn hoofd… maar registreerde niet als relevant. Ik had tenslotte besloten mijzelf te blijven. Het was maar net hoe je naar “het zijn” keek, bedacht ik toen ik de supermarkt inliep. Maar halverwege de groenteafdeling was ik alweer in twijfels verzeild geraakt. Liep bij het fruit mijn eigen identiteitscrisis binnen. Misschien moest ik toch iemand anders worden, bedacht ik mijzelf. Maar naar wat te stylen? Het zou nog een hele tour worden was de conclusie waar ik eindigde. Ik liep met de tas boodschappen naar buiten, liet mijn identiteitscrisis achter bij de drempel van de supermarkt. Wie hem vond mocht hem hebben! Op mijn telefoon opende ik opnieuw het bericht, om te zien waar het over ging.
2 Met de rolletjes, brandend in zijn jaszak en de onzekerheid welke eerst te gebruiken, wandelde hij opnieuw door de stad. Soms is het beter als er geen keuze is die je zelf hoeft te maken… soms. Werd het zoeken naar kleuren en die in zwart/wit vast te leggen, of werd het de kleuren zelf vastleggen? Dat was de grote vraag.
Nog voor hij daarover een besluit kon nemen, besloot de wereld voor hem, door zichzelf te openbaren. Een Japanse-kers stond alleen tussen alle groen in roze bloei. Het werd kleur. De boom stond in een klein perkje, alleen. In al zijn rozeheid uitgesloten van het groen rondom. Alsof de werkelijkheid had besloten deze metafoor, voor iedereen zichtbaar nog eens te benadrukken.
3 Ze voelde zichzelf een oude vrouw worden. Een oude vrouw van in de veertig. Het was niet alsof ze elkaar een lange tijd kenden. Een eerste liefde, hoeft niet lang te duren. Het was de impact van een eerste liefde en vooral als die zo tragisch eindigt. Het gevoel werd daardoor nooit afgerond. Ze waren halverwege tiener toen zij elkaar leerden kennen, net twintig toen het abrupt stopte. Ze had niemand om te vragen wat er gebeurd was, wat niet hielp bij het verwerken. Eigenlijk was dát de reden voor haar onmacht, om grip op de situatie te krijgen en misschien nog wel meer op zichzelf
Ben zo terug – Bart