
De vensterbank was nog net tussen het kozijn en de lamellen door te zien. Onaangetast vol stof, een blaadje bruin geworden zonder de verzorging van het wekelijkse water. Niemand had haar in maanden gezien. Haar afstandelijke, norse houding maakte dat haar afwezigheid niet was opgevallen. Pas toen haar lichaam begon te ruiken hadden de buren geklaagd over de stank. Nadat ze de voordeur hadden opengebroken vonden ze haar. Ontbindend, in het midden van de woonkamer. De tijd had niet stilgestaan, tijd was juist verdergegaan zonder haar. Alsof de tijd haar vergeten was zoals de mensen die om haar heen leefde.
Ben zo terug – Bart
