En toen was er…
Toen de klok begon aan de twaalf slagen, dronk hij de laatste slok, wenste mij geluk voor het nieuwe jaar, stapte van zijn kruk, pakte zijn jas en liep naar buiten. Verlicht door het vuurwerk, zag ik hem nog. Bij de laatste klokslag was hij helemaal in het donker verdwenen.
Ben zo terug – Bart
Het t-shirt plakte tegen mijn rug. De warmte werd wat dragelijker door een zuchtje wind dat de nieuwe takken van de bomen liet wiegen. Even was ik dáár… zittend in de stoel tussen het gele gras. De zwarte letters zogen mij weer van die plaats, naar een universum vol dromen.
Ben zo terug – Bart
Het licht van de ochtend dwaalde door het raam naar binnen.
Inplaats van de kou die ik verwachte bij het uit bed stappen; had het licht het laminaat verwarmd daar, waar het als een plas water de grond raakte.
Een aangename verrassing bij het ontwaken, nu deze goede dag begon.
Ben zo terug – Bart
Dit is de bedoeling?? Hoe het precies zit weet ik niet. Er is een hoop te winnen en alles lijkt onaangenaam. Er is iets in de lucht. Iets dat de ruimte krijgt. Ergens moet een begin zijn geweest. In ieder geval… er gebeuren dingen die totaal tegenovergesteld zijn van daarvoor.
Ben zo terug – Bart
Zittend aan zijn bureau met een lege witte pagina op het donkere hout. Toen de vulpen het papier raakte was de inkt opgedroogd. Een verwaarloosde verhalen stroom, dacht hij bij zichzelf, uitgedroogd. Met een schone pen en nieuwe inkt ging hij zitten. Wat te schrijven, dacht hij. Wat te schrijven…?
Ben zo terug – Bart
Een stapel boeken staat naast haar stoel. Doorgespit op nieuwe woorden en zinnen. Brieven naar iedere uithoek van het land en elke functie die zij maar kon verzinnen. En toch is zij verloren. Verloren op de witte pagina’s, verloren in haar eigen vocabulaire en waar zij nú nog kan beginnen.
Ben zo terug – Bart
In de steigers Werk
De eerste regel die hij typte, was als een startplaats zonder dat hij mee mocht bewijs van deelneming, een richting die hij wilde lopen. Het Dat was het begin eerste waar hij aan kon denken. Het was een begin. Nog niet duidelijk of uitgewerkt, gewoon eem een begin. En zoals zo vaak met een begin het koste hem het bracht minder alleen maar vragen met zich mee. De eerste regel die hij typte was als een startplaats zonder dat hij mee mocht doen. Een bewijs van deelnming, een richting die hij wilde lopen. Een steeds verder ontwikkelend net van vragen en beschreven antwoorden.
Ben zo terug – Bart
Als het laatste woord getypt is begint pas de onzekerheid. Een beeld gevangen in woorden. Niet de vorm of kleur, maar het idee. Met de beschrijving begint de onzekerheid te vloeien. Met elke zin, elk idee. Het over lezen en opnieuw proberen. Tot uiteindelijk een lege pagina.
Ben zo terug – Bart
De lucht is verstild als ik wakker wordt. De nacht ligt nog over het dorp, wanneer ik mijn blote voet op het zeil zet. Het geluid schalt door het onverstoorde en nog levenloze huis. Met elke beweging lijkt mijn ontwaken de stilte verder te verstoren en verdrijven.
Ben zo terug – Bart
I
Het laatste licht van de zon strijkt over mijn arm terwijl ik mij klaar maak voor een korte tweedaagse reis. De rugtas snijd in mijn schouder en de warmte van het licht zet de haren op mijn arm overeind. Het is stil. In mijn oor speelt stille muziek ter voorbereiding.
II
Het donker blauwe pak met de haast onzichtbare krijtstreepjes staart naar de betonnen dragers van het station. In de afgelopen drie minuten is hij vier keer gebeld. Met een luide stem zijn gesprekken heeft voltooid. In zijn linkerhand brand een sigaret. Hij staat alleen een verloren maatpak op een station.
Ben zo terug – Bart